หน้าหลัก >  > เลอสรรค์ โลหชลิตานนท์

เลอสรรค์ โลหชลิตานนท์

เลอสรรค์ โลหชลิตานนท์
ผู้จัดการทั่วไป แรนโชชาญวีร์ รีสอร์ท แอนด์ คันทรีคลับ
ประธานชมรมผู้บริหารสนามกอล์ฟ เขาใหญ่ – โคราช
“ทัศนคติดี มีความขยัน หมั่นรับผิดชอบ”

    ชีวิตผมเข้าไปอยู่ตรงความพอดี ทำให้ได้รับโอกาสและจังหวะที่ทำให้มีสิ่งต่างๆ มาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อเรียนปริญญาตรีจบกะจะไปเที่ยวอเมริกาเพื่อเปิดหูเปิดตา ไปหัดเล่นกอล์ฟ เล่นไปเล่นมารู้สึกสนุก ได้ซ้อม ได้ออกรอบ จนคิดว่าตัวเองติดกอล์ฟ หายใจเข้าหายใจออกเป็นกอล์ฟ มีเงินแค่ไหนก็เอาไปทุ่มให้กับเรื่องกอล์ฟ ทั้งอุปกรณ์ ออกรอบ ส่วนตัวเองไม่สนว่าจะต้องกินอะไร กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ได้ ขอให้ได้เล่นกอล์ฟละกัน

    ความชอบกอล์ฟของผมเริ่มจากสิ่งแวดล้อม อยู่ในบ้านคุณพ่อก็เล่น ลุงก็เล่น พอเห็นไม้ เห็นอุปกรณ์ ก็หยิบจับมาลองหวดบ้าง ตีลูกใส่ตาข่าย แต่ตอนนั้นก็เฉยๆ เพราะคนที่ยังไม่เคยออกรอบจะไม่เข้าใจหรอกว่า กอล์ฟมันสนุกยังไง ตีไปทำไม ตีไปเพื่ออะไร เลยไม่สนใจมากนัก จนเมื่อได้เข้าสนามไดร์ฟที่อเมริกา รู้จักกับนักกอล์ฟ เริ่มหยิบไม้มาลองตีแล้วลูกมันลอยไปได้ เริ่มรู้สึกสนุก ยิ่งพอได้ออกรอบ ก็เข้าใจได้ทันทีว่า กอล์ฟสนุกยังไง..................

    วันไหนว่าง พอหกโมงเช้าฟ้ายังไม่ทันสว่าง ผมจะรีบไปจองคิวออกรอบ เจอใครพอมีที่ว่างก็ไปออกรอบกับเขา บางวันไปเช้า แต่ต้องต่อแถวคิวไว้ กว่าจะได้เริ่มได้เกือบเที่ยง ซานดิเอโก้นั้นเป็นเมืองที่มีสนามกอล์ฟเยอะ ระหว่างขับรถก็จะเห็นสนามเต็มไปหมด ชีวิตทั้งวันก็อยู่แต่กับกอล์ฟ เล่นก็กอล์ฟ ทำงานก็กอล์ฟ เลิกงานถ้ายังไม่มืดก็เข้าสนามไดร์ฟ ออกรอบใหม่ๆ ตีเกินร้อยอยู่ไม่กี่ครั้ง แต้มก็ลดลงเร็วมาก แต่ยังไม่มีใครสอน ดูจากทีวี อ่านหนังสือเอง อาศัยว่ามีทักษะทางกีฬามาก่อน เลยทำให้ไปได้ค่อนข้างเร็ว ตอนนั้นก็เริ่มคิดว่า ในเมื่อเราชอบกอล์ฟมากขนาดนี้ แล้วรู้มาว่ามี ซานดิเอโก้  กอล์ฟ อะคาเดมี โรงเรียนสอนวิชาเกี่ยวกับกอล์ฟอยู่ที่นั่น เลยมีความสนใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะคิดว่าคงจะทำให้เราเล่นกอล์ฟได้ดียิ่งขึ้น แล้วถ้ากลับไปเมืองไทย ก็ยังจะมีโอกาสได้ทำงานในสนามกอล์ฟอีกด้วย พอตัดสินใจได้ว่าจะเรียน ก็กลับมาขอกับทางบ้าน พอท่านอนุมัติ ผมก็สมัครเข้าเรียน

    ระหว่างเรียนสนุกมาก เริ่มตั้งแต่การเรียนภาษา ยังไม่มีวิชาการ ไม่หนักมาก แล้วทุกบ่ายก็เล่นกอล์ฟ พอเข้าเรียนจริงๆ มีวิชาการต่างๆ สอนในช่วงเช้า พอบ่ายก็เล่นกอล์ฟอีก เป็นแบบนี้ทุกวัน แต่ผมก็ไม่เบื่อ สนุกกับการเรียนและการออกรอบ คนที่เข้าไปเรียนมีทั้งชาวอเมริกันเองและชาวต่างชาติ คนไทยก็ไปเรียนอยู่พอสมควร ซึ่งทุกคนเป็นคนที่รักกอล์ฟ แล้วมารวมกันอยู่ เรียนด้วยกัน ทำกิจกรรมด้วยกัน วันๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากกอล์ฟ ช่วงไหนไม่มีเรียนก็จะพากันรวมกลุ่มขับรถไปออกรอบตามสนามต่างๆ พอมีทัวร์นาเม้นต์สำคัญๆ แถวรอบเมืองที่เราขับรถไปกันได้ ก็จะพากันไปดู นอนค้างแถวๆ นั้น แล้วไปหาเล่นกอล์ฟสนามใกล้ๆ ได้ทั้งความสนุกจากการชม และยังได้ไปออกรอบ นับเป็นประสบการณ์กอล์ฟที่สำคัญมากในช่วงนั้น............

    ก่อนจะเข้าไปเรียนที่สถาบันฯ ผมโชคดีอีกอย่างที่ได้รับความรู้ในเรื่องของการเป็นช่างซ่อมประกอบไม้กอล์ฟ เพราะพี่เจ้าของร้านที่เป็นคนไทยถ่ายทอดความรู้ให้ แล้วผมก็ได้ฝึกฝนจากของจริงจนลงมือทำงานเองได้ ซึ่งทักษะความละเอียดเอาใจใส่ของคนไทยนั้นจะว่าเป็นสายเลือดก็คงได้ งานที่ออกมาจึงค่อนข้างดีกว่าของฝรั่ง สมัยก่อน การซ่อม ประกอบ เป็นการอาศัยฝีมือ มากกว่าเครื่องไม้เครื่องมือ หัวไม้ยังเป็นไม้เพอร์ซิมมอนที่ประกอบขึ้นมาจากแผ่นไม้เป็นชิ้นๆ กว่าจะประกอบหรือซ่อมแต่ละครั้ง ต้องมีความเข้าใจและอดทนกับงานมากๆ ใจต้องนิ่ง มีสมาธิ เวลาลงแล็คเกอร์มือจะสั่นก็ไม่ได้ ไม่งั้นงานออกมาจะไม่สวย พอทำๆ ไปเจ้าของร้านเขาก็เริ่มบินไปมาค้าขายไม้กอล์ฟ ปล่อยให้ผมเฝ้าร้าน อยู่ซ่อมไม้กอล์ฟแค่คนเดียว ทุกวันตั้งแต่เช้ามืดผมจะออกไปเล่นกอล์ฟ กลับมาเปิดร้านตอนสิบโมงเช้าพอดี แต่ทันทีที่เข้าประจำตำแหน่ง ถ้าไม้ตัวเองตีไม่ดี จะต้องจัดการซ่อม ดัดแปลง โมดิฟาย ให้ได้ดั่งใจจนเสร็จ จนพอใจก่อน ถึงจะเริ่มทำให้ลูกค้า นั่นแสดงให้เห็นว่าช่วงนั้นผมคลั่งใคล้กอล์ฟอย่างหนัก เมื่อถึงตอนเข้าไปเรียน พอเจอวิชาซ่อมไม้กอล์ฟ คลับฟิตติ้ง ทักษะที่มีติดตัวอยู่ ก็ทำให้วิชานี้กลายเป็นเรื่องง่ายไปเลย

    การไปเรียนกอล์ฟที่ซานดิเอโก้ สิ่งที่ได้รับมากที่สุดก็คือ การเปิดโลกทัศน์ ทำให้เห็นวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล เห็นมุมมองที่ต่างออกไปจากบ้านเรา เพราะวิชาการในตำรา ในห้องเรียน อยู่ที่ไหนก็เรียนได้ แต่การได้สัมผัสกับของจริง ได้ลองลงมือปฏิบัติด้วยตัวเอง ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันว่า เรื่องเกี่ยวกับกีฬากอล์ฟ สหรัฐอเมริกานั้นเป็นผู้นำของโลก สถาบันฯ จะพาไปดูงานตามสนามชั้นนำ เพื่อศึกษาว่าเขามีการบริหารจัดการกันอย่างไร ดูแลสนามกันอย่างไร โรงงานผลิตไม้กอล์ฟมีขั้นตอนประกอบอะไรบ้าง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ในสมัยนั้นบ้านเรายังไม่มี ทำให้เราได้รู้ได้เห็นได้ศึกษา ได้รับความรู้มาตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อน โดยยึดหลักใหญ่จากของประเทศเขามาเป็นหลัก แล้วเมื่อกลับมาทำงานที่บ้านเรา ก็นำเอาความรู้มาผสมผสานกันเพื่อให้การทำงานราบรื่นและมีประสิทธิภาพ

    ความแตกต่างโดยภาพรวมที่ได้เห็นจากของประเทศอเมริกาและของประเทศไทยนั้น คงจะเป็นเรื่องของการใช้เครื่องจักรและแรงงานคนเป็นหลัก ของเขากับของเราจะตรงกันข้าม อเมริกาค่าแรงแพง ค่าเครื่องจักรถูก เขาจึงเน้นการใช้เครื่องจักร หาวิธีที่จะลดจำนวนแรงงานโดยใช้เครื่องทุ่นแรงให้มากที่สุด แต่ของบ้านเรานั้น เมื่อเทียบกันแล้ว ค่าแรงพนักงานยังต่ำกว่าค่าเครื่องจักรมาก จึงต้องไปเน้นในเรื่องของแรงงานคนมากกว่าแรงงานเครื่อง และทั้งสองแห่งก็จะพยายามปรับตัวเข้าหากัน คือเขาก็พยายามจะเพิ่มแรงงาน เราก็พยายามจะเพิ่มเครื่องจักร ทำให้กระบวนการหรือหลักการในการบริหารสนามกอล์ฟนั้นใกล้เคียงกัน จะต่างกันก็แค่เรื่องปลีกย่อยเพื่อความเหมาะสมกับแต่ละพื้นที่ ทั้งภูมิศาสตร์ ค่าครองชีพ ภาษี แม้กระทั่งกฎหมาย นิสัยใจคอ รสนิยมของผู้คน ก็ล้วนแล้วแต่มีผลให้รายละเอียดเปลี่ยนไป..................

    พอเรียนจบผมก็อยากกลับบ้านเลย เพราะรู้ดีว่า โอกาสที่จะเจริญก้าวหน้าที่นั่นมีน้อยมาก เราไม่มีทางจะไปสู้กับเจ้าบ้านเขาได้เลย สู้กลับมาลุยงานในบ้านเราไม่ได้ ก็มาร่วมงานกับสนามธนาซิตี้ ช่วงนั้นเพิ่งจะเริ่มเปิดให้บริการ บริหารโดย IMG ซึ่งเป็นบริษัทชั้นนำในการบริหารจัดการเกี่ยวกับเรื่องกอล์ฟ นับเป็นโอกาสที่ดีมากที่เข้าไปร่วมงาน ทำให้ได้ความรู้ความเข้าใจในเชิงสากล มีพื้นฐานความรู้ที่แน่นขึ้น และสิ่งที่เรียนมา ก็นำไปใช้ต่อเนื่องได้เลย หากมีสิ่งใดที่ต้องการเรียนรู้เพิ่มเติม ก็หาได้จากพนักงานที่เขาปฏิบัติหน้าที่อยู่ เช่นเรื่องของแค้ดดี้ พฤติกรรมของนักกอล์ฟ ซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องรีบเรียนรู้เพื่อจะปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ โชคดีที่เราใหม่ ยังว่าง ทั้งความคิดและเวลา ทำให้สามารถจะศึกษาในสิ่งที่เราขาด เราไม่รู้ ให้มาเติมเต็ม ใช้เวลาไม่นานนักก็ปรับทัศนคติต่างๆ ให้เข้ากับงานบริการได้ โดยคนไทยเราจะมีความเชื่อในตัวนักกอล์ฟว่า เป็นผู้มีเกียรติ มีความสำคัญ ต้องการความเอาใจใส่ดูแล เราจึงต้องมีการปรับและผสมผสานระหว่าง งานบริการที่มอบให้กับนักกอล์ฟ และการบริหารจัดการกอล์ฟ ตามระบบของฝรั่งที่เรายึดมาเป็นแบบอย่าง เนื่องจากเขาเป็นผู้คิดค้นกีฬานี้ และเป็นตัวอย่างที่ดีที่ประสบผลสำเร็จมาแล้ว.................

    ชีวิตผม ไม่เคยหวังอะไรมาก ทุกวันนี้มีความสุขกับปัจจุบันก็ถือว่ามีความสุขที่สุดแล้ว เพราะรู้ตัวดีว่าเมื่อสมัยเด็กเราเคยไปพลาดในเรื่องความเกเร ไม่ตั้งใจเรียนเท่าที่ควร จนทำให้เสียโอกาสดีๆ ในชีวิตไปเยอะแยะ ดังนั้นเมื่อผมมีโอกาสสอนเด็กๆ คนรุ่นใหม่ จะเน้นย้ำเลยว่าให้ตั้งใจเรียน โดยเฉพาะในช่วงมัธยมปลาย เพื่อจะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ เลือกคณะที่ตัวเองต้องการ เมื่อจบแล้ว คุณจะมีอะไรให้เลือก ให้คิด ให้ทำอีกมากมาย โอกาสของคุณจะมีไม่สิ้นสุด แต่ถ้าเราทำให้เกิดข้อขัดข้องตั้งแต่เริ่มแล้ว ทุกอย่างมันก็จะสะดุดไปหมด จนในที่สุดก็ต้องรับสภาพว่า ในเมื่อเราเคยเลือกที่จะทำไม่เต็มที่ไว้ในอดีต เคยใช้ชีวิตในจังหวะที่ไม่ถูกต้อง เราก็ต้องยินดีรับผลนั้นและทำให้มีความสุขกับผลที่จะตามมาในปัจจุบันและอนาคตให้ได้ อย่างผมเอง การได้ทำงานที่เรารัก ดูแลตัวเองได้ มีส่วนช่วยเหลือผู้อื่นให้เกิดประโยชน์กับส่วนรวมได้ แค่นี้ก็นับว่าเป็นความพึงพอใจที่สุดแล้ว

    จังหวะในชีวิตของผมก็มีไปหลากหลาย บางช่วงก็อยู่กับสนามกอล์ฟ ย้ายไปโน้นไปนี่ ทำสนามไดร์ฟเองบ้าง จากเดิมที่เคยดูกอล์ฟอย่างเดียว ก็ต้องดูภาพที่กว้างขึ้น ได้เก็บเกี่ยวสะสมประสบการณ์ จนถึงจุดที่ต้องคิดและตัดสินใจว่า จะเลือกงานทางด้านไหน จะหันเหไปทางอื่น หรือจะอยู่กับกอล์ฟต่อไป จนเมื่อได้พบกับเจ้านายคนปัจจุบัน ถึงแม้ว่าจะได้พูดคุยไม่กี่คำ แต่ท่านก็ได้ให้โอกาส ให้มาร่วมงานด้วยกัน ตั้งแต่เริ่มมีแค่เก้าหลุมแรก แล้วค่อยๆ เพิ่มขึ้นมาเป็นสิบแปดหลุม มีโรงแรมที่พัก ขยายขอบเขตการให้บริการ มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องมาตลอด........................

    แรนโช ชาญวีร์ เป็นสนามที่อยู่ในโซนเขาใหญ่ ซึ่งตลาดนี้ยังต้องมีการพัฒนาควบคู่กันไปกับความเจริญเติบโตในสิ่งอื่นๆ ยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะมาก ยังมีเวลาให้ทำอีกยาวนาน อย่างในแถบพื้นที่ฝั่งตะวันออก ตลาดค่อนข้างกว้าง เป้าหมายในทางการตลาดก็เป็นแบบหนึ่ง เขามีจำนวนนักกอล์ฟเยอะอยู่แล้ว แต่จะทำยังไงให้สร้างรายได้ให้เพิ่มขึ้นไปอีก ควบคุมต้นทุนให้ต่ำ โดยคงคุณภาพไว้ ส่วนในแถบเขาใหญ่ ถึงแม้จะมีความใกล้เคียงในหลักการ แต่เงื่อนไขก็แตกต่างออกไปจากลักษณะของพื้นที่ เราจะต้องทำให้ดีที่สุดภายใต้สถานการณ์ที่มีข้อจำกัด นักท่องเที่ยวของเราส่วนใหญ่ยังเป็นชาวไทย ชาวต่างชาติยังเข้ามาไม่มากนัก เรายังต้องไปขายนักกอล์ฟแบบเป็นกลุ่ม จำนวนก็ยังน้อยอยู่ แล้วการจะจ้างคนมาทำงานมากๆ ก็สู้ต้นทุนไม่ไหว แต่ถ้ามีน้อยก็ดูไม่ดี กลายเป็นจะยิ่งดูแย่ลงไปอีก เราจึงต้องหาวิธีรักษาความสมดุลที่เหมาะสมให้ได้ และยังต้องอาศัยความเข้าใจจากเจ้าของว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ แล้วจะมุ่งไปในทิศทางไหน ถ้าเรามีความคิดที่ตรงกัน ก็ไปด้วยกันได้

    ความสมบูรณ์ของแรนโช ในปัจจุบันนับว่ามีความพร้อมสรรพ ทั้งตัวสนาม ที่พักอาศัย การบริการ แล้วสิ่งสำคัญคือการใช้เวลาเป็นเครื่องมือในการดูแลให้ทุกอย่างมีสภาพที่ดีขึ้น เช่นต้นไม้ แฟร์เวย์ กรีน รวมทั้งประสบการณ์ของพนักงานที่จะต้องพัฒนาให้ดีขึ้นตามเวลาไปด้วย ถึงแม้ว่าผลประกอบการด้านธุรกิจของเราอาจจะยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น แต่ด้วยทิศทางแล้วต้องถือว่าเรากำลังไปได้สวยอย่างแน่นอน เพียงแต่จังหวะต่างๆ ในการลงมือปฏิบัตินั้น บางช่วงถ้าเร็วได้ต้องเร็ว แต่บางช่วงก็ต้องปล่อยให้ไหลไปตามกระแสบ้าง เพื่อให้ทุกอย่างไปได้พร้อมๆ กัน.....................

    เมื่อแรกครั้งที่มาเริ่มงานที่นี่ ผมได้มีโอกาสพบกับคุณอรรถพล วรรณกิจ ผู้อำนวยการการท่องเที่ยวนครราชสีมา ณ ขณะนั้น เมื่อมาพูดคุยก็เกิดความคิดร่วมกันว่า พวกเราที่ทำงานด้านสนามกอล์ฟด้วยกัน น่าจะมีการรวมกลุ่มกันบ้าง อย่างน้อยก็เป็นการทำความรู้จัก แล้วก็จะเกิดแต่เรื่องที่เป็นประโยชน์ร่วมกัน ซึ่งในทางการทำการค้านั้น ถ้าผู้ประกอบการจับมือร่วมกันได้ เราสามารถจะทำอะไรกันได้เยอะ แต่เราจะไม่รวมตัวกันเพื่อทำอะไรไม่ดี เช่นการเอาเปรียบผู้บริโภคเป็นอันขาด เราต้องรวมกันเพื่อช่วยเหลือกันและกัน ประคองกันให้ทุกคนไปได้ และยังต้องช่วยเหลือผู้บริโภคให้เขาได้รับประโยชน์สูงสุด โดยที่เราก็ได้ไปด้วยเช่นกัน ใครคนใดคนหนึ่งจะอยู่ดีโดยอีกฝ่ายลำบากย่อมเป็นไปไม่ได้ ลูกค้ามีความสุข เราก็อยู่ได้

    การรวมตัวของชมรมผู้บริหารสนามกอล์ฟ เขาใหญ่ – โคราช นับว่าโชคดีมากที่พวกเรารวมตัวกันได้โดยไม่ยากอะไรเลย เพราะพวกเรามีความคิดเห็นพ้องต้องกันอยู่แล้ว และผมยังได้รับเกียรติให้ทำหน้าที่เป็นประธานชมรมฯ ในปัจจุบัน อาจจะเป็นเพราะมีประสบการณ์ในเรื่องของกอล์ฟมายาวนาน พอมีการแสดงความคิดเห็นกันทางกลุ่มก็ได้การยอมรับ โดยแรกเริ่มนั้น คุณอรรพล วรรณกิจ ผู้อำนวยการ ททท. นครราชสีมา ในช่วงนั้น ท่านให้เกียรติเป็นประธานฯ ในการรวมตัวครั้งแรก และพอเป็นรูปเป็นร่างท่านก็บอกว่าพวกเราต้องทำชมรมนี้ด้วยพวกเราเอง ซึ่งจริงๆ แล้วไม่ว่าใครจะเป็นประธานก็ตาม สาระสำคัญมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพราะพวกเราทุกคนยินดีให้ความร่วมมือและช่วยเหลือกันอย่างเต็มที่ คนของเรายังมีอยู่น้อย ภาระหน้าที่ของแต่ละคนก็มีอยู่เยอะแล้ว ความเสียสละและความตั้งใจทำเพื่อส่วนรวมจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด...........................

    ความพอดีเป็นสิ่งสำคัญ โดยเฉพาะกับเรื่องธุรกิจไม่ว่าจะเป็นกอล์ฟ หรืออื่นๆ นั้นมีสามส่วนด้วยกัน คือ 1. ลูกค้า 2. นโยบาย และ 3. พนักงาน ทั้งหมดนี้ต้องมีความสมดุลกันธุรกิจถึงจะไปได้ เราต้องเข้าใจ ลูกค้าเขาต้องการอะไรเราจะทำอย่างไรเขาถึงจะพอใจ นโยบายซึ่งหมายถึงคำสั่งจากเจ้านาย เจ้าของ ผู้บริหาร เราก็ต้องตอบให้ได้ว่าต้องการอะไร ทำได้หรือไม่ และพนักงานจะต้องทำอย่างไรถึงจะดูแลทั้งสองข้อให้มีความสมดุลกันได้

    ผมมีความตั้งใจที่ดี และมีทัศนคติที่ดีต่องาน พร้อมจะยืดหยุ่นและปรับตามที่มันจะเป็น พร้อมที่จะรับผิดชอบให้ภารกิจลุล่วง และขยัน ทุกอย่างที่เราไม่รู้ ย่อมเรียนรู้กันได้ เราใช้คนมีความรู้มาดูแลให้ได้ การมีทัศนคติที่ไม่ดี เหมือนกับการโลกในแง่ร้าย มันคิดอะไรไม่ออก มีอะไรมาบดบังตั้งแต่ยังไม่เริ่ม เช่นถ้ามีคนมาให้คำแนะนำ ถ้าเราคิดไม่ดี ก็กลายเป็นว่าเขามาตำหนิติเตียนเรา ดังนั้น เราต้องมีทัศนติดี มีความขยัน และ รับผิดชอบ ซึ่งทั้งสามสิ่งนี้ต้องไปพร้อมๆ กัน ถ้าคิดดี แต่ไม่ลงมือทำ สิ่งดีๆ ก็จะอยู่แค่ในหัว ก็ไม่เกิดผลลัพธ์ออกมา และยังต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำด้วย

    คนถ้าพยายามมองโลกในแง่ดี และอย่าไปตั้งเป้าหมายที่ตายตัวว่าโลกจะต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ ถ้าเราอยู่บนพื้นฐานแห่งความเข้าใจ มองโลกในแง่ดี เราก็หาความสุขกันได้ งานมันก็แค่งาน ทุกคนต่างมีหน้าที่มีบทบาทที่ได้รับมอบหมาย ในเวลางานก็ทำให้เต็มที่ นอกเวลางานก็ต้องพักผ่อนกันบ้าง ถึงแม้ว่าในทางปฏิบัติอาจจะทำไม่ได้ทั้งหมด แต่ผมเชื่อเสมอว่า ถ้าคนเรามีทัศนคติที่ดี โลกทัศน์เปิด และขยัน ชาตินี้ไม่มีอดตายแน่นอนครับ.

<< กลับ